با آغاز جنگ رمضان و تهاجم نیروهای متجاوز، ایران در چارچوب حق دفاع مشروع طبق ماده ۵۱ منشور ملل متحد، اقدام به پاسخ متقابل و هدف قرار دادن پایگاههای مبدأ حملات کرد. گستردگی و حجم پاسخ ایران باعث شد آمریکا و رژیم اسرائیل، با عملیات رسانهای و سیاسی تلاش کنند واکنش دفاعی ایران را «تهاجم» جلوه دهند و با تحریف واقعیت، زمینه تشکیل یک ائتلاف ضدایرانی را فراهم سازند.
در همین راستا، مقامات برخی کشورهای همسو با اسرائیل و آمریکا ضمن صدور بیانیههایی سیاسی، صدور قطعنامهی نامشروع ۲۸۱۷ شورای امنیت را در محکومیت ایران پیگیری کردند؛ در حالی که این قطعنامه و ادعاهای مشابه، خود بر خلاف اصول مسلم حقوق بینالملل است.
براساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد، هر کشوری که مورد حمله مسلحانه قرار گیرد، حق دارد برای دفع تجاوز و سرکوب نیروی مهاجم از اقدامات دفاعی لازم استفاده کند.
همچنین ماده ۳ بند (g) قطعنامهی تعریف تجاوز ۳۳۱۴ مجمع عمومی (۱۹۷۴) دولتهایی را که سرزمین خود را در اختیار دولت دیگر برای انجام حمله علیه کشور ثالث قرار دهند، مصداق «تجاوز غیرمستقیم» میداند.
بهعلاوه طبق ماده ۱۶ طرح مسئولیت دولتها برای اعمال متخلفانه بینالمللی کمیسیون حقوق بینالملل (۲۰۰۱)، هر دولتی که به دولت دیگری در ارتکاب عمل متخلفانه کمک یا تسهیل کند، خود دارای مسئولیت بینالمللی است.
همچنین، در پرونده سکوهای نفتی ایران و آمریکا، دیوان بین المللی دادگستری (۲۰۰۳) نیز دیوان به اصل رفتار محترمانه میان دولتها و ممنوعیت توسل به زور، از جمله استفاده از قلمرو دولت ها برای تجاوز علیه دولت ثالث اشاره نمود.
در پرونده نیکاراگوئه علیه آمریکا دیوان بین المللی دادگستری (۱۹۸۶) دیوان تصریح کرد که کشورها نمیتوانند از قلمرو کشورهای دیگر برای حمله استفاده کنند و در عین حال صاحب آن قلمرو نیز در صورت رضایت به چنین عملکردی در تجاوز دخیل است.
اصل منع مداخله از قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل ۲۶۲۵ (۱۹۷۰) نیز اشاره می کند هیچ کشوری حق ندارد اجازه دهد از خاکش برای اقدامات نظامی علیه کشور دیگر استفاده شود.
طبق اصل بیطرفی در کنوانسیون پنجم لاهه (۱۹۰۷) کشوری که اجازه دهد از خاکش برای عملیات نظامی علیه کشور دیگر استفاده شود، بیطرفی خود را از دست میدهد و ممکن است یکی از طرفهای مخاصمه تلقی شود.
منشور سازمان همکاری اسلامی در ماده ۱ بند ۵ تأکید بر «عدم اجازه به استفاده از خاک کشورهای اسلامی علیه کشورهای اسلامی دیگر است.
بر این اساس، کشورهایی که سرزمین خود را در اختیار نیروهای آمریکایی یا اسرائیلی برای اقدام علیه ایران قرار دادهاند، از منظر حقوق بینالملل نه قربانی، بلکه شریک متجاوز شناخته میشوند.
بنابراین برخلاف تبلیغات و ادعاهای متجاوزین ،کشورهایی که سرزمین خود را در اختیار نیروهای متجاوز قرار داده یا همکاری کرده اند، نه تنها نمیتوانند از منظر حقوق بینالملل به اقدام متقابل ایران اعتراض کنند، بلکه خود ناقض قواعد بینالمللی و متجاوز به امنیت و تمامیت ارضی ایران محسوب میشوند.
شایان ذکر است که مقامات سیاسی و نظامی ایران از گذشته تا کنون، هشدارهای رسمی و مکرری به کشورهای میزبان نیروهای آمریکایی داده و مسئولیت هرگونه تبعات حضور بیگانگان در خاک آن کشورها را متذکر شده بودند.
اما اهداف ایران، همانگونه که در بیانیههای رسمی اعلام شده، صرفاً پایگاهها و منافع نیروهای متجاوز بوده است، بدون قصد تعرض به ملتها یا حاکمیت کشور های همسایه.
بدون نظر! اولین نفر باشید