تنش میان جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا، پدیدهای مقطعی یا احساسی نیست؛ این تقابل، ریشه در چهار دهه تجربه، بدعهدی و تقابل راهبردی دارد. از نخستین روزهای پیروزی انقلاب اسلامی تا امروز، آمریکا بارها نشان داده که مسئلهاش نه یک دولت یا یک پرونده خاص، بلکه اصل استقلال، هویت و قدرت ایران اسلامی است.
سابقه مذاکرات میان ایران و آمریکا، بهویژه در پرونده هستهای، گواه روشنی بر این واقعیت است:
هر جا ایران با حسن نیت وارد مذاکره شد و تعهدات خود را شفاف و حتی فراتر از تعهدات اجرا کرد، طرف آمریکایی یا بدعهدی کرد و با ابزار تحریم و فشار، همان توافق را به ابزاری برای امتیازگیری بیشتر تبدیل کرد.
برجام، نمونهای روشن از این خیانت تاریخی است؛ توافقی که ایران به آن پایبند ماند، اما آمریکا آن را پاره کرد و اروپا نیز در عمل، در پازل آمریکا بازی کرد.
در چنین شرایطی، آنچه مسلم است رعایت اساسی ترین راهبرد سياست خارجی ابلاغی از سوی مقام معظم رهبری که همان عزت حکمت و مصلحت است، یگانه مسیر ایمن پیش رو می باشد.
از طرفی ملت ایران، در طول تاریخ و بهویژه در دفاع مقدس، نشان داده است که برای وطن، اسلام و عزت خود حاضر است جانفشانی کند. و وجود همین روحیه نوعی بازدارندگی در برابر تهدیدات مذبوحانه پدید آورده است. روحیهای که از تجمیع هویت ایرانی و ایمان اسلامی شکل گرفته است.
نکتهای که نباید از نظر دور داشت، تجربه عینی و بسیار نزدیک ملت ایران است. در جریان جنگ تحمیلی ۱۲ روزه اخیر، آنچه بیش از هر چیز خود را نشان داد، نه صرفاً توان نظامی، بلکه اتحاد ملی و همبستگی کمنظیر مردم ایران بود؛ اتحادی که فراتر از سلایق سیاسی، قومیتی و حتی اختلافنظرهای داخلی شکل گرفت و حول یک محور مشترک ایستاد: دفاع از ایران و عزت ملی.
دشمن بدذات که بهخوبی میدانست این اتحاد، بزرگترین سد در برابر اهدافش است، تلاش کرد با عملیات تروریستی، ایجاد آشوب و اغتشاش، کشتهسازی هدفمند و بهکارگیری سنگینترین حربههای رسانهای، این همبستگی را درهم بشکند. پروژهای چندلایه که از میدان تا رسانه، از شایعه تا تصویرسازی دروغین، و از فشار روانی تا جنگ شناختی را در بر میگرفت.
اما نتیجه، درست برخلاف محاسبات آنان رقم خورد. ملت ایران نشان داد ملتی هیجانی و ناآگاه نیست، بلکه هوشمندانه، با بصیرت و مبتنی بر تجربه تاریخی عمل میکند.
حضور پرشور، معنادار و آگاهانه مردم در راهپیماییهای ۲۲ دی و ۲۲ بهمن، پاسخی قاطع به همه این سناریوها بود؛ پاسخی که ثابت کرد دشمن نه توان فهم جامعه ایران را دارد و نه قدرت شکستن پیوند عمیق مردم با وطن و آرمانهایشان.
این حضور، فقط یک تجمع نبود؛ اعلام موضع ملی بود. پیامی روشن به دشمن که:
ایرانی ها در بزنگاهها، یکپارچه میشوند؛
و ملتی که چنین میایستد، نه با تهدید میترسد، نه با مذاکره از موضع ضعف پای میز مینشیند.
قرآن کریم نیز این منطق قدرت و بازدارندگی را بهروشنی تبیین میکند:
«وَأَعِدّوا لَهُم مَا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ»
(سوره انفال، آیه ۶۰)
و هر آنچه در توان دارید از نیرو و آمادگی فراهم کنید تا با آن، دشمن خدا و دشمن خود را بیمناک سازید.
پیام روشن است: قدرت، شرط صلح پایدار است؛ نه التماس، نه اعتماد سادهلوحانه، و نه عقبنشینی.
تجربه نشان داده است:
هر جا محکم ایستادیم، عقب نشستند؛
و هر جا کوتاه آمدیم، جلوتر آمدند.
اصل مردم
مذاکره آری، از موضع قدرت؛ نه تکرار خطای اعتماد
تنش میان ایران و آمریکا ریشه در دههها بدعهدی و تقابل راهبردی دارد و تجربه مذاکرات گذشته نشان داده اعتماد یکجانبه به واشنگتن نتیجهای جز فشار و تحریم بیشتر نداشته است. بر همین اساس، مذاکره تنها زمانی معنا دارد که از موضع قدرت و با حفظ عزت ملی انجام شود، نه از سر ترس یا ضعف. تجربه جنگ تحمیلی ۱۲ روزه و اتحاد ملی شکلگرفته در آن، نشان داد ملت ایران در بزنگاهها یکپارچه از وطن و آرمانهای خود دفاع میکند. حضور پرشور مردم در راهپیمایی ۲۲ دی نیز اثبات کرد که دشمن با عملیات تروریستی و جنگ رسانهای قادر به شکستن روحیه ایرانی–اسلامی نخواهد بود.
بدون نظر! اولین نفر باشید